1

Planning en plannen

Toen ik in oktober aan deze blog begon, met een uploadfrequentie van 2 keer per week, wist ik dat het een uitdaging zou worden. Want het leven is meer dan bloggen alleen.

Toen ik in oktober aan deze blog begon, wist ik nog niet dat mijn rugprobleem een chronische aangelegenheid zou worden.

Toen ik in oktober aan deze blog begon, was ik nog niet overvallen door een zot idee, waarvan de meesten ondertussen al weten dat er een boek in de pijplijn zit.

En dus…

Aangezien ik de volgende 4 tot 5 maanden een revalidatieprogramma volg, waardoor ik plots 6 uur per week op een andere manier invul…

Aangezien dat boek niet in zijn eentje komt aanstormen, maar een heel pakket van activiteiten-als-zelfstandige-in-bijberoep met zich meebrengt (denk “schrijfworkshops”, “individuele schrijftraining” en “nog-wat-dingen-die-met-taal-te-maken-hebben”)…

Aangezien een dag maar 24 uur duurt en ik nooit veel last heb gehad van verveling…

Blog ik vanaf nu nog 1 keer per week. Op maandag. Zodat iedereen de week goed kan beginnen. Stay tuned, er is nog veel plezant materiaal onderweg!




Creëren = krabbelen

Ik ben eerder deze week overvallen… en het was nog plezant ook 🙂

Er zat al een tijdje vanalles te kriebelen en een aantal gebeurtenissen maakten dat er plots heel wat puzzelstukjes in elkaar vielen. Mocht het nu klinken alsof er er enorme rust over mij is neergedaald en ik nu kalm en geconcentreerd mijn ding ga zitten doen… Nope! Eunice was niets vergeleken met wat er zich momenteel in mijn hoofd afspeelt. Heel veel ideeën die er uit willen en heel veel info die er in wil. Kortom: creatieve chaos. En dan weet ik dat het tijd is om alle technologie even aan de kant te schuiven (ja, echt!) en grote papieren, post-its, stiften, potloden, plakband en ander kleurig materiaal op tafel te smijten om alles uit te tekenen. Pas als alles klopt, komt de computer terug boven om het project verder aan te pakken.

Wie me een beetje volgt op Facebook en/of Instagram weet ondertussen dat er 10 jaar na mijn eerste boek iets nieuws te verwachten valt. Later meer over inhoud en timing en hoe ik dat met die 1001 andere dingen in mijn leven wil combineren. (Loopbaanonderbreking nemen om creatieve redenen blijkt onmogelijk te zijn. Vreemd, toch?)

Die kleine plaatselijke orkaan maakt wel dat ik vandaag (woensdag 23 februari) totaal geen zin heb om dingen op te zoeken over World Bartender Day (donderdag 24 februari, wanneer deze blog online komt). Of om iets te schrijven over mijn collectie schoenen (die blijkbaar compleet in het niets valt bij wat mijn schoonzus in huis heeft). En dat artikel over Moonbird, dat 2 weken geleden gepland stond, mja… vandaag dus ook weer niet. Sorry, Greet!

Wat dat wel? Een weetje, dat mooi aansluit bij creatieve processen. Laten we het eens hebben over de papieren versie van de post-it. (Over de digitale versie kom je hier meer te weten.)

Post-its of kleefnotities zijn, zoals wel meer uitvindingen, door dom toeval ontstaan. De Amerikaanse scheikundige Spencer Silver ontwikkelde in 1968 een supersterke lijm voor 3M Laboratories. Althans, dat was de bedoeling. Hij creëerde echter een zwak hechtende lijm, die niemand kon gebruiken. Het idee (en de potjes lijm?) verdwenen in de kast.

Een paar jaar later is Silvers collega Arthur Fry behoorlijk slechtgezind omdat de boekenleggers voor de zoveelste keer uit zijn koorboek zijn gevallen. Fry werkt op dat moment op de 3M “Nieuwe Producten-divisie” en krijgt een goddelijke ingeving; als hij nu eens een bladwijzer ontwikkelt met een kleefrand die geen lijmsporen in boeken achterlaat en steeds opnieuw kan gebruikt worden. De lijm van Spencer Silver zou wel eens de oplossing kunnen zijn.

Zo gezegd, zo gedaan. Arthur Fry haalt zijn knutselgerief boven, brengt de lijm aan op enkele papiertjes en deelt ze uit aan zijn collega’s, met de vraag om de nieuwe boekenleggers te testen. Het resultaat? De papiertjes worden amper gebruikt als boekenlegger, maar wel als communicatiemiddel. Er worden naar hartenlust krabbeltjes op telefoons, deuren en documenten gekleefd. Citaat: “Ik dacht, wat we hier hebben is niet zomaar een notitieblaadje. Het is een hele nieuwe manier om te communiceren!”

De post-it kwam in 1977 op de markt, onder de naam “press ’n peel”. Het duurde even voor Jan Modaal overtuigd was van het nut, maar eens de bal aan het rollen ging, verspreidden de sticky notes zich als een virus. De papiertjes maakten reclame voor zichzelf; wie er eentje ontving, werd nieuwsgierig en schafte zich er vaak zelf ook aan. Ondertussen bestaan er heel wat varianten, in alle mogelijke formaten en materialen.

Moraal van het verhaal? Voor alles is een oplossing? Het is niet omdat je idee op dit moment niet werkt, dat het nooit zal werken? Een idee even opzij leggen kan een goede zaak zijn?

Verzin zelf maar. Ik ben alvast tevreden dat ik er toch in ben geslaagd een blogje neer te pennen en een weetje te verspreiden. Fijne dag nog!




Schaar, steen, papier

Of is het “papier, steen, schaar”? 🙂 De hele discussie doet er vandaag niet toe. Sterker nog, je mag de schaar zelfs vergeten. Vandaag heb ik het over steenpapier.

Waarover? Steenpapier is een duurzaam alternatief voor pulp papier. Het is een boomvrije papiersoort die vooral bestaat uit gemalen steen (calcium carbonaat). Dit gruis, dat een afvalproduct is, wordt gemengd met gerecycleerd HDPE (hoge dichtheid polyetheen, één van de meest duurzame kunststoffen die gemaakt worden). Van deze brei maakt men dunne vellen steenpapier. Na nog een extra toplaagje is het papier klaar voor gebruik.

Voor wie geen zin heeft om lang na te denken over bovenstaande info: Marc Heddes legde het 6 jaar geleden al uit op YouTube.

En hoe ben je daarbij terechtgekomen? Via een omweg. Maar de tocht is de moeite waard om even uit de doeken te doen.

Het is geen geheim dat ik zoveel mogelijk papierloos probeer te werken. Maar er zijn momenten waarop ik wél graag iets neerkrabbel. Aan de telefoon, wanneer een collega een snelle vraag stelt die ik niet mag vergeten, tijdens het opzoeken van info voor een blogartikel,… En dus ging ik op zoek naar een alternatief voor het klassieke notablok.

Mijn zoektocht leidde me naar Bambook, een Nederlands bedrijf dat notitieboeken met uitwisbaar papier aan de man brengt. Je moet het je voorstellen als een notaboek met whiteboard-bladzijden. Je beschrijft je Bambook met een speciale, uitwisbare stift. Nota’s die je wil bijhouden kan je inscannen (Bambook heeft een eigen app, maar in feite kan het met elke scanner app) en daarna wis je de boel met een vochtig doekje.

Mijn boekje had veel bekijks en het werkte best wel prettig. Alleen: ik miste de papieren schrijfervaring. Ik had nood aan het gevoel met een balpen over een vel papier te strijken. En dat kan dus niet met een Bambook.

(Kort nadat ik mijn exemplaar bestelde, kwam een beperkt aanbod van Bambook bij AVA in de rekken te liggen. Zeker de moeite waard om eens te bekijken!)

© Bambook.org

Nadat ik begin 2021 de volledige inhoud van mijn rugzak vakkundig verzoop en mijn Bambook onbruikbaar was geworden, had ik eindelijk een excuus om uit te kijken naar iets anders.

En toen kwam ik bij Moyu terecht. Opnieuw een Nederlands bedrijf. En deze keer eentje dat notitieboeken met steenpapier verkoopt. Omdat ze zelf op hun website vermelden dat steenpapier wat dikker en gladder is, had ik eerst nog wat twijfels. Ik bestelde dus zeer voorzichtig een piepklein boekje op A6-formaat. En de bijhorende pen. Voor kleine, korte krabbeltjes.

En, viel dat wat mee? Absoluut! Alleen… Mijn krabbels hebben de neiging om uit de hand te lopen en een A6-papiertje is dan echt veel te klein. Op zoek naar een groter formaat dus. Toevallig was het op dat moment tijd voor een groepsaankoop bij Kudzu en op hun site vond ik een A5-formaat Storm Writer van Onyx+Green. 130 bladzijden gelinieerd schrijfplezier landde enkele dagen later in mijn brievenbus. Het papier is veel dunner dan dat van mijn kleine notaboekje, maar nog steeds stevig genoeg om eindeloos uit te vegen.

Ik gebruik mijn Storm Writer vooral op het werk. Tijdens sollicitatiegesprekken mag mijn boekje zeker niet ontbreken. Bij kandidaat-arbeiders werkt dat veel minder intimiderend dan iemand die wegkruipt achter haar laptop en heel de tijd zit te typen. Eens in de zoveel weken haal ik mijn doekje boven en wis ik alles uit. Gemakkelijker kan het bijna niet.

Nu blijkt dat gelinieerd A5-formaat ook weer zijn beperkingen te hebben. Voor een blogje dat binnenkort online komt heb ik heel wat opzoekwerk gedaan. Normaal gezien kleef ik een aantal A4-tjes aan elkaar om zo 1 groot schrijfvlak te hebben. Maar omdat ik geen zin had om steenpapier uit mijn notitieboekje te scheuren, heb ik toch nog eens een pakje pulp papier uit de kast gehaald. En een A3-onderlegger besteld bij Moyu. De ene kant is geruit, de andere blank. Helemaal wat ik zocht!

Wat als je je boekje beu bent? Kan het dan gerecycleerd worden? Jawel, maar op dit moment kan dat nog niet in West-Europa. Moyu doet 2 dingen met afgedankte boekjes: de exemplaren die nog bruikbaar zijn worden gedoneerd aan schoolkinderen, de exemplaren die onbruikbaar zijn houden ze bij tot er in West-Europa gerecycleerd kan worden. En dat vind ik helemaal ok.

Tenslotte nog een uitsmijter, helemaal in lijn met “laten we uitvegen”: de herbruikbare sticky notes van Nano Note (euh ja, alweer een Nederlands bedrijf). Voor wie graag briefjes kleeft, maar liever niet al te veel gekleurde papiertjes bij het oud papier ziet verdwijnen. In je bestelling zitten 10 vierkante plakbriefjes (nog wel even de achterkant er af trekken) en 1 zwart stiftje. De overige stiftjes had ik nog van toen ik mijn Bambook-boekje kocht. En zo is de cirkel rond.

Zin om zelf eens te proberen? Laat gerust iets weten! Als er genoeg mensen zijn wil ik wel ergens een groepsaankoop organiseren. Of je leent mijn boekje gewoon een weekje uit. Dat kan ook.