Never a dull day

“En wat doe je voor werk?” Dé vraag om een gesprek op gang te brengen met iemand die je net hebt leren kennen. De ene maakt zich er met een kort, vaag antwoord vanaf. De andere begint aan een monoloog van minstens een half uur. Mijn korte, vage antwoord luidt dat ik op de sociale

Just Todoist!

“En als alles goed gaat, post ik donderdag nog eens een organisatorisch blogje,” stuurde ik zondagavond naar een collega. Op maandag begon de tienerdochter aan haar stage en werd ik vroege-shiften-taxichauffeur. En moest ik ook nog 3 keer scoutsvergaderen op 2 dagen tijd. Nadat mijn bril de strijd met een mondmasker had verloren dwong zich

Boodschap van algemeen nut

Een tijdje geleden kocht ik een nieuwe portefeuille. 2 zelfs. Eentje voor muntgeld en eentje voor alle andere spullen die je in je portefeuille propt. En dat blijkt helemaal niet meer zoveel te zijn als enkele jaren geleden. Ja, ik ga nog steeds op pad met mijn identiteitskaart, maaltijdchequekaart, (papieren) rijbewijs, bankkaarten en lidkaart van

In zak en was

Een tijdje geleden verzuchtte iemand uit de vriendenkring dat haar wasmand een behoorlijke achterstand vertoonde. “Ik kijk er zo tegenop om alles te sorteren”, zei ze. “En dus laat ik het allemaal liggen en aangroeien. Zo wordt het probleem natuurlijk alleen maar groter.” Ik knikte en haalde wat jeugdherinneringen op. Waarin mijn moeder op zaterdagochtend,

image_pdfimage_print