Een duit in het zakje

Ik heb jaren een veel te dikke portefeuille op zak gehad. Niet dat ik veel geld of klantenkaarten meedroeg (over dat laatste schreef ik eerder een blogje). Nee, het was een lederen geldbeugel met veel vakjes en zakjes en zelfs leeg kreeg ik hem amper in mijn broekzak gepropt. Niet dat het very ladylike is om dat te doen, maar soms is het wel lekker praktisch. Bijkomend probleem was dat de portefeuille van goede kwaliteit was, niet wilde verslijten en ik het niet over mijn hart kon krijgen om hem zomaar af te danken. Tot ik iemand vond die wél een toekomst zag in/met mijn portemonnee.

En dan. De vraag uit welk materiaal het nieuwe exemplaar moest bestaan. De benaming “vegan leather” dook al snel op. Dat klinkt duurzaam en geweldig, maar eigenlijk zegt het alleen dat er geen materialen van dierlijke oorsprong zijn gebruikt tijdens het productieproces. Chemische rommel? Niet relevant. Voor je denkt dat ik tegen vegan leather ben: absoluut niet, maar check zeker de grondstoffen en hoe duurzaam die zijn. En daar had ik op dat moment weinig zin in.

Ik wilde iets stevigs, waardoor “stof” verdween als basismateriaal. Portefeuilles van gerecycleerde vrachtwagenzeilen of vlaggen leken leuk, maar vielen te duur uit.

En toen botste ik op kurk. Ik had kurk altijd gezien als “hard” materiaal, zoals wijnkurken, vloertegels of prikborden, maar plots bleken er zelfs kurken mondmaskers te bestaan. Tijd om me een beetje in te lezen dus.

Kurk komt van de schors van de kurkeik. Zodra die 25 jaar oud is, wordt er om de 9 jaar geoogst. De eerste 2 oogsten ligt de kwaliteit lager, maar daarna kan het “schillen” nog 150 jaar verder gaan. Jaarlijks winnen de kurkproducenten ongeveer 340.000 ton kurk.

Het grootste deel van de kurkteelt vindt plaats in Portugal, waar het kurkeikenbos bekend staat als “Montado”. (Voor de cijfermensen: Portugal 51%, Spanje 26%, Italië 7%, Marokko 6%, Algerije 4%.) De kurkeikbossen zijn aangepast aan het droge klimaat in de regio. Hierdoor voorkomt men woestijnvorming, waardoor de perfecte leefomgeving ontstaat voor veel dier- en plantensoorten, waaronder een aantal zeldzame en bedreigde soorten. Het oogsten gebeurt met de hand, zonder bomen om te hakken.

Na het oogsten rust en droogt de kurk. Alle kurk wordt verwerkt, geen gram kurk wordt verspild. Denk maar aan onderzetters, decoratieve artikelen, yogamatten (🙋‍♀️) en onderdelen van auto’s. En als je (onbehandelde) kurk ooit verslijt, kan je bij het recyclagepark terecht. De inzameling van kurk is een aparte stroom. Oude wijnkurken gebruikt men trouwens niet om nieuwe kurken te maken. Ze krijgen een nieuw leven als placemats, vloertegels of isolatiemateriaal.

Terug naar de portefeuille-crisis. Als ik dan toch ging shoppen, kon ik net zo goed eindelijk het plan uitvoeren om 1 kaartenhouder en 1 kleingeldzakje aan te schaffen. Kwestie van die broekzakken niet nodeloos uit te rekken.

Ik vond gigantisch grote portemonnees, die ongeveer het formaat van mijn (kleine) handtas hadden. Of portefeuilles met een indeling die me niet praktisch leek. (Ik heb nog een papieren rijbewijs en dat past niet overal in.) Of portefeuilles met een drukkoopje, waarvan ik op voorhand wist dat ik het steevast zou vergeten te sluiten. Er werd gezocht. En gezucht. En verder gezocht. Tot ik op Etsy verliefd werd op een blauw exemplaar, met net genoeg vakjes voor een aantal levensnoodzakelijke kaarten en een klein vakje waarin ik een muntje voor een winkelkar bewaar en een badge om te kunnen snelladen bij Shell. En ook wel de zegeltjes van Albert Heijn, want anders gaan die een eigen leven leiden.

Het kleingeldbuideltje vond ik ook op Etsy, eveneens bij een Portugese verkoper. (Mijn aankoopgeschiedenis is om zeep, anders deelde ik met plezier te link.) 1 centraal vak, met aan beide kanten nog kleine ritszakjes. Tot mijn grote verbazing kwam ik daarstraks tijdens het fotograferen nog een noodmondmasker tegen 🙂

Omdat ik meestal elektronisch betaal, wordt zakje heel weinig gebruikt. Maar het is wel een plezier te kijken naar de mooie printjes.

Tevreden met mijn aankopen? Absoluut! Ik had schrik dat het blauwe kleurtje zou afbladderen, maar na 2 jaar gebruik ziet de portefeuille er nog zo goed als nieuw uit. Vlekken heb ik nog niet gespot (pun intended…). Het geldbuideltje heeft al een douche gekregen, zonder noemenswaardige gevolgen. Deze 2 mogen me nog jaren gezelschap houden!

Inspirerende tekst? Delen maar!

1 Comments

  1. Pingback: Ik ga werken en ik neem mee... - Gewoon E

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *