15 ergernissen tijdens het wandelen

image_pdfimage_print

Enkele dagen geleden wist Garmin me te vertellen dat ik mijn stappendoel zomaar eventjes 1000 dagen op rij had gehaald. En om dat te vieren deel ik vandaag “15 ergernissen tijdens het wandelen”. In willekeurige volgorde, want ik had geen zin om het alfabet op te dreunen en de graad waarin ik me erger fluctueert van dag tot dag en is bijgevolg geen goed criterium. Ik werd geïnspireerd door Wij Wandelen en Camperen (opvallend hoeveel gelijkenissen er zijn!).

Alvast even meegeven dat het op 17 september 2022 World Clean Up Day is én Polder Clean Up. Daarover schrijf ik binnen enkele weken meer. Maar eerst: een lijstje vol ergernissen!

Een paar schoenen met losse veters om de eerste ergernis te illustreren.

Ergernis 1: losse veters.

Ik besef dat de oorzaak volledig bij mezelf ligt en dat het mijn verantwoordelijkheid is om mijn veters deftig te strikken. Meestal betekent dat een dubbele strik, maar soms wil ik lekker snel zijn en houd ik het op een enkelvoudige. Om even later alsnog te moeten stoppen en van voor af aan te herbeginnen. Dom, dom, dom.

Steentjes in schoenen om de tweede ergernis te illustreren.

Ergernis 2: steentje in m’n schoen.

Ook hier: soms voel ik al bij vertrek dat het fout zit en hoop ik dat het nog goed zal komen. Vergeet het! Of tijdens het wandelen iets in je schoen voelen kruipen en hopen dat het vanzelf weer verdwijnt. Nope. Stoppen, schoen uitkappen, controleren en weer verder.

Een blikje Jupiler tussen afgevallen blaadjes en takjes om de derde ergernis te illustreren.

Ergernis 3: zwerfvuil.

Ik heb welgeteld 2 seconden moeten zoeken om een zwerfvuiltje te vinden. 2! En de vuilnisbak stond amper 1 meter verder. Om gek van te worden. Is er geen vuilnisbak in de buurt, dan neem je je afval mee. Is er wel eentje, dan deponeer je het IN de vuilnisbak. Zo simpel is dat. (Idem voor sluikstort, dat ik niet als een aparte categorie heb opgenomen. Maar dat is dus ook niet ok!)

Een propvolle vuilnisbak, omringd met nog veel meer veel, om de vierde ergernis te illustreren.

Ergernis 4: overvolle vuilnisbakken.

Een uitloper van de vorige foto. Tijdens de zomermaanden is het elke maandag prijs; overvolle publieke vuilnisbakken, bij voorkeur met een hele zwerm rommel rond de bak. Ik las onlangs op Facebook in “Ge zijt van Brasschaat” dat het de schuld van de vogels is, dat die alles uit de vuilnisbak halen. Ja, natuurlijk. Die halen pizzadozen en glazen flessen die niet eens IN de vuilnisbak geraken er weer uit. Nogmaals: ruim je eigen vuil op.

Groene gft-containers in het midden van de stoep om de vijfde ergernis te illustreren.

Ergernis 5: hindernissen op de stoep.

Deze foto is niet toevallig op vrijdag getrokken, want dan passeert de vuilkar in het dorp. En nee, het zijn niet altijd de ophalers die de containers kris kras over de stoep verspreiden. Op dezelfde ochtend zag ik bij ons in de wijk een piramide aan karton liggen, die het volledige voetpad in beslag nam.

Een stuk hondendrol in het gras om de zesde ergernis te illustreren.

Ergernis 6: kak.

Poep op de stoep. Of poep in het bos. Of – met een beetje pech – poep aan je schoen. Niet de schuld van de hond, wel van het baasje.

Een wild in het rond springende hond om de zevende ergernis te illustreren.

Ergernis 7: loslopende honden.

We hadden hier ooit een dame in de buurt die haar 2 honden allerminst onder controle had en tjokkend achter haar viervoeters riep: “Ze doen niks, zenne.” Volgens mij bedoelde ze: “Ik heb ze niets aangeleerd en ze luisteren niet.” Akkoord, er is te weinig losloopzone voor honden. Van mij moeten ze ook niet aan de lijn. Maar hou ze bij je in de buurt als ik passeer. Er heeft ooit een wildvreemde hond aan mijn arm gehangen, dat hoeft niet nog eens te gebeuren.

Rijpe braambessen met wespen en vliegen op om de achtste ergernis te illustreren.

Ergernis 8: insecten.

(Hmmm, ik begin wel heel dieronvriendelijk te klinken…) Insecten zijn nuttige dieren, maar dazen, muggen wespen en andere zoemers hoeven niet in mijn buurt te komen. We hebben ooit de bruggeskeswandeling in Ravels gedaan en zijn 10 kilometer lang opgegeten door muggen. Foto’s nemen stond gelijk aan een zelfmoordpoging. Plezant was dat niet.

Hooikoortsmedicatie om de negende ergernis te illustreren.

Ergernis 9: pollenseizoen.

Ik ga hout vasthouden, want het is momenteel onder controle. Maar een mens moet er toch wel wat voor over hebben om dagelijks een gezonde groene neus te kunnen halen.

Een rood licht om de tiende ergernis te illustreren.

Ergernis 10: rood licht.

Ik wandel meestal “op den buiten”, waar er weinig lichten te bespeuren vallen. Maar occasioneel bots ik wel eens op (en gelukkig niet tegen) een rood licht en dat breekt mijn tempo. Geen grote ergernis, maar wel een pleidooi om vooral geen verkeerslichten in te voeren in de polder.

Natte sokken aan de wasdraad, om de elfde ergernis te illustreren.

Ergernis 11: natte sokken.

Ik heb waterdichte schoenen. Maar ook een voorliefde voor ochtendwandelingen en lang gras en dan worden je sokken dus langs de bovenkant nat van de dauw. Natte sokken dragen is ergerlijk. Natte sokken uittrekken is dat ook en als ze dan nog het lef hebben om binnenstebuiten te kruipen, is het hek helemaal van de dam.

Een oud, houten karrewiel om de twaalfde ergernis te illustreren.

Ergernis 12: wieleraars.

1-wielers, 2-wielers, 3-wielers, 4-wielers, veelwielers, maakt niet uit. Ik viseer niemand. Maar ik heb wel graag dat diegene met wie ik de weg deel zich niet gedraagt alsof zij/hij met een vrachtwagen rijdt (tenzij dat zo is) en alle plek voor zich opeist. Ik heb het zelf lastig met even bellen of toeteren wanneer ik denk de ander me niet gehoord heeft (wat regelmatig het geval is met een elektrische wagen). Want voor hetzelfde geld verschieten de mensen zich daardoor rot en worden ze boos.

Een oneffen voetpad, om de dertiende ergernis te illustreren.

Ergernis 13: oneffenheden.

In het bos of tussen de velden weet je dat de kans op oneffenheden bestaat. De Belgische stoepen zijn helaas ook vaak een uitdaging voor mijn evenwicht. De oneffenheid op deze foto nekte me bijna nadat ik een hondendrolletje had gefotografeerd. Uiteindelijk vond ik een meer fotogeniek kakje, maar de foto van de stoep haalde de eindselectie wel.

Oranje bordjes met vermelding "omleiding" en "wegomlegging" om de veertiende ergernis te illustreren.

Ergernis 14: omleidingen.

Knooppunten die worden verlegd, wegen die plots ophouden te bestaan, wegomleggingen die naar andere omleidingen leiden. Om gek van te worden. Dat heeft me ooit een omweg van 5 kilometer opgeleverd, waar ik niet bepaald vrolijk van werd.

Wapperend toiletpapier om de vijftiende ergernis te illustreren.

Ergernis 15: hoge nood.

Het leven is véél eenvoudiger in het bos. Even struikduiken en klaar. Werftoiletten zijn trouwens ook fantastische uitvindingen! Maar er zijn van die momenten waarop je bijna thuis/in de buurt van een toilet bent en sneller zou willen wandelen omdat de nood wel héél erg hoog is, maar je enkel in een verkrampte houding kan blijven staan omdat de nood echt dramatisch hoog is. Pure horror, dat is het !

Tot zover mijn lijstje met 15 ergernissen tijdens het wandelen. Waaraan erger jij je (wel eens)? Laat het hieronder weten!

Liked it? Take a second to support Elke on Patreon!

Inspirerende tekst? Delen maar!

2 Comments

  1. Tita

    Beantwoorden

    Heel goed verwoord. Elke lezer zal zichzelf wel met het één of ander punt kunnen identificeren. Vooral over het laatste punt kan ik goed meepraten. Heb er al dikwijls over gedacht om een plastuit aan te schaffen, maar als ik dan de handleiding lees lijkt me dit toch ook niet zo gemakkelijk. Misschien: oefening baart kunst!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.